Tuesday, 12 August 2008
Tuesday, 8 July 2008
How I met Steven de Laet and the "Trail of tears" to ElaGaia
How often do you meet good people? How often do you meet good people on the web? How often do you meet good people on the web as a result of a business transaction?
Keats, in Endymion, speaks about "the inhuman dearth of noble natures". It would be a lie if I said that I am not touched, profoundly, by this line. Hence, when I do meet someone noble it is like "an ax for the frozen sea within". The heart breaks.
I met Steven de Laet 3 years ago, when he wanted the papers of the property he was going to buy in Karia area (near Argos) translated (what was to be known later by the name of “ElaGaia”).
A year ago he invited me to the events (music and drama) he was planning in ElaGaia and also asked me to provide the translations for the program hand-out (you can find this translation on this site as well as the English texts).
I decided to go with a couple of my friends. I have to admit, getting there was quite an adventure, but thanks to our group’s chance encounter of Steven and his son (although we were not aware at the time as my friend spoke with them) 10 kms from Elagaia, and the most serendipitous and fortuitous encounter of an omniscient old lady a few hundred yards from the second BP station (which turned out to be Jet Oil), we found our way to ElaGaia. What appeared initially as a trail of tears, was suddenly a path to bliss (and water, as —at least I— was parched).
I am sure, I would never have made it if it wasn’t for my friend Vassilis whose social GPS proved far superior than any possible technological contrivance.
One thing that struck me when I met Steven and his wife Dianne, was their simplicity, hospitality and sensitivity. I remember particularly one instance when Dianne was in tears during the amazing singing performance of Yiannis' youngest daughter Iole (5 yrs old? Less?).
Indeed, people who create beautiful things and share them are hard to come by; let alone on the web.
Keats, in Endymion, speaks about "the inhuman dearth of noble natures". It would be a lie if I said that I am not touched, profoundly, by this line. Hence, when I do meet someone noble it is like "an ax for the frozen sea within". The heart breaks.
I met Steven de Laet 3 years ago, when he wanted the papers of the property he was going to buy in Karia area (near Argos) translated (what was to be known later by the name of “ElaGaia”).
A year ago he invited me to the events (music and drama) he was planning in ElaGaia and also asked me to provide the translations for the program hand-out (you can find this translation on this site as well as the English texts).
I decided to go with a couple of my friends. I have to admit, getting there was quite an adventure, but thanks to our group’s chance encounter of Steven and his son (although we were not aware at the time as my friend spoke with them) 10 kms from Elagaia, and the most serendipitous and fortuitous encounter of an omniscient old lady a few hundred yards from the second BP station (which turned out to be Jet Oil), we found our way to ElaGaia. What appeared initially as a trail of tears, was suddenly a path to bliss (and water, as —at least I— was parched).
I am sure, I would never have made it if it wasn’t for my friend Vassilis whose social GPS proved far superior than any possible technological contrivance.
One thing that struck me when I met Steven and his wife Dianne, was their simplicity, hospitality and sensitivity. I remember particularly one instance when Dianne was in tears during the amazing singing performance of Yiannis' youngest daughter Iole (5 yrs old? Less?).
Indeed, people who create beautiful things and share them are hard to come by; let alone on the web.
Monday, 7 July 2008
Ελαγαία, πρόγραμμα εκδηλώσεων (θέατρο, μουσική), 23-24 Ιουνίου 2008
ΑΡΤΕΜΙΣΙΟ
Το Τραγούδι της Διαδρομής
Από το ταξίδι των Μητέρων:
Το 1838, η φυλή των Τσερόκι εκδιώχθηκε από την πατρογονική γη της και αναγκάστηκε να ταξιδέψει σε μια ινδιάνικη περιοχή 1500 μίλια δυτικότερα . Περίπου 4.000-4.500 χαμένοι τάφοι των Τσερόκι σημαδεύουν τη διαδρομή του « Μονοπατιού των Δακρύων» ή του μονοπατιού όπου έκλαψαν. Ένας από τους τάφους ανήκει σε μια γυναίκα που ονομαζόταν Quatie και ήταν η σύζυγος του αρχηγού των Τσερόκι. Σύμφωνα με μια μαρτυρία ενός απλού στρατιώτη, αυτή η γυναίκα έδωσε τη μοναδική της κουβέρτα σε ένα άρρωστο παιδί κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας στις 17 Νοεμβρίου του 1838 και ξεψύχησε πριν την αυγή από την παγωνιά. Ο Υπολοχαγός John G. Burnett απήυθυνε έκκληση στους Αγγλοσάξονες να χτίσουν ένα «τύμβο» προς τιμήν αυτής της συμπονετικής πράξης.
Ελλείψει αυτού του «τύμβου», οφείλουμε να κάνουμε μια τιμητική πράξη σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος. Ένα όνειρο και η ανακάλυψη του χαμένου τάφου της προγιαγιάς μου, Μάργκαρετ, που ήταν Τσερόκι, ήταν οι λόγοι που συντέλεσαν στη δημιουργία του «Τραγουδιού της Διαδρομής». Επηρεάστηκα, ακόμα, από το Χορό του Αγίου Πνεύματος (Holy Ghost Dance) των Αυτοχθόνων Αμερικανών. Από τα μέσα έως τα τέλη τις πρώτης δεκαετίας του 19ου αιώνα, η θρησκεία του Holy Ghost Dance κατέκλυσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι αυτόχθονες λαοί από διάφορες φυλές έγιναν οπαδοί αυτής της ειρηνιστικής θρησκείας που δίδασκε την ελπίδα της ανάστασης των νεκρών και την επιστροφή στις ινδιάνικες παραδόσεις που υπήρχαν πριν την άφιξη των Ευρωπαίων. Σε μια εποχή μεγάλου θρήνου για ένα τρόπο ζωής που χανόταν, οι Ινδιάνοι χόρευαν για να αναγεννηθούν πνευματικά. Προτιμούσαν να χορεύουν παρά να πολεμούν. Χόρευαν ακόμα κι όταν λιμοκτονούσαν. Χόρευαν ακόμα και στο χιόνι.
«Το τραγούδι της Διαδρομής» εξελίχθηκε ως απάντηση στις σύγχρονες φυλετικές διαμάχες που λαμβάνουν χώρα σε διάφορα μέρη του κόσμου. Παρόλο που το «Μονοπάτι των Δακρύων» ήταν το ταξίδι που έκαναν οι Τσερόκι και άλλοι που ξεριζώθηκαν από τη γη τους για να εγκατασταθούν αλλού, το μονοπάτι των δακρύων συνεχίζει να υπάρχει για άλλους. Ο σκοπός αυτής της παράστασης, είναι να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας ότι έχει ξεχαστεί και να τιμήσουμε τις θυσίες αυτών που συνεχίζουν το ταξίδι προς τόπο αξιοπρέπειας. Το «Τραγούδι της Διαδρομής» αποτελεί ένα θρήνο για τη χιλιετία μας καθώς κι έναν ύμνο της ειρήνης.
Το «Τραγούδι της Διαδρομής» αφιερώνεται στην προγιαγιά μου, Μάργκαρετ, που κατάγεται από τους Τσερόκι. Επίσης, αφιερώνω την πρώτη μας παράσταση απόψε εδώ στη μνήμη του Δημήτρη Τζότζου, αδερφού του Θάνου, διότι ο θαυμασμός του για τον πολιτισμό των Αυτοχθόνων της Αμερικής οδήγησε έμμεσα στην παρουσία μας εδώ στο όρος του Αρτεμισίου στην Ελλάδα. Με τη σειρά μας, τιμούμε τον ελληνικό πολιτισμό σ’ αυτόν τον οίκο που ονομάζουμε ΕλαΓαία. «Έλα» είναι η λέξη στη γλώσσα των Τσερόκι που σημαίνει Γη ενώ «Γαία» ή «Γη» είναι η ελληνική λέξη για τη Μητέρα Γη. Είθε αυτός ο οίκος να τιμά τη μνήμη του Δημήτρη όντας ο τόπος όπου διαφορετικοί πολιτισμοί θα συναντιούνται και θα ακούγεται ένα τραγούδι.
Το Ταμείο Αρετή
Αναγνώριση της άριστης προσπάθειας μέσω εκπαιδευτικών υποτροφιών και διάδοση της παγκόσμιας καλής θέλησης μέσω καλλιτεχνικών και ανθρωπιστικών προγραμμάτων
Το Ταμείο Αρετή έχει θέσει ως αποστολή του την προώθηση της πολιτισμικής κατανόησης μέσω της εκπαίδευσης και των καλλιτεχνικών και ανθρωπιστικών προγραμμάτων, τα οποία προάγουν τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των λαών. Το Ταμείο συνεισφέρει ετησίως με χρηματικά ποσά σε κολέγια ή επαγγελματικές σχολές για άτομα που έχουν ανάγκη ή για άτομα που επιδεικνύουν αρετή – που είναι αρχαία ελληνική λέξη συνώνυμη με την αριστεία και το ήθος – και επιπλέον επιδιώκει να προωθήσει την Αρετή και να αναβιώσει την αρχαία σημασία της στη σύγχρονη εποχή μέσω της προώθησης της ειρήνης και της διάδοσης της καλής θέλησης, της ελπίδας και της συναδελφικότητας.
ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΔΙΔΑΚΤΡΩΝ:
Το Βραβειο Αρετή για το M-A: Από το 1997, το Ταμείο για την Αρετή έχει συνεισφέρει ποσά για τους αποφοίτους του Λυκείου M-A που βρίσκεται στο Menlo Park της Καλιφόρνια.
Το Βραβείο Αρετή Hopi: Κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών, η Αρετή έχει συνεισφέρει ανάλογα ποσά στο Λύκειο Hopi στον καταυλισμό Hopi στο Polacca της Αριζόνα.
Το Βραβείο Αρετή Ayla: Άλλα βραβεία περιλαμβάνουυν οικονομική βοήθεια για δίδακτρα για μια νεαρή Μουσουλμάνα που επιθυμούσε να λάβει ανώτατη εκπαίδευση στο Sekcuk της Τουρκίας. Η Αρετή αυτή τη στιγμή παρέχει οικονομική βοήθεια σε 14 άπορους μαθητές στο Σχολείο Κωφών του Quetzaltenango στην Γουατεμάλα.
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ: Στην προσπάθεια ικανοποίησης των αναγκών για παιδεία (και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και των βασικότερων αναγκών) των ορφανών ή των παιδιών που έχουν πέσει θύματα πολέμου ή τρομοκρατίας, το 2004 η Αρετή ίδρυσε τον «Κύκλο των Παιδιών». (Αρχικά, αρκετές μητέρες δώριζαν $100 η κάθε μία.)
* Δωρεά από βιβλία και μπάλες ποδοσφαίρου έγινε για τα παιδιά του Νταρφούρ στο Σουδάν.
* Στο Πακιστάν παρασχέθηκαν θερμαινόμενες κουβέρτες στα θύματα του σεισμού.
* Παρασχέθηκε η δυνατότητα παρακολούθησης εκπαιδευτικού προγράμματος για τις έγκυες μητέρες που υποφέρουν από υποσιτισμό στο Νοσοκομείο THE HOLY FAMILY στην Βηθλεέμ.
* Το 2007 στάλθηκαν σχολικά βιβλία για 250 ορφανά στο Μαρόκο μέσω του Ιδρύματος Rita Zneiber.
** 2008: ** 2008: Το Πρόγραμμα για το Νερό του Θιβέτ: Αυτό το πρόγραμμα θα παρέχει τρεχούμενο νερό σε 82 νοικοκυριά στο χωριό Gongmoro στο Amdo του Θιβέτ. Οι χωρικοί που ζουν εκεί σήμερα πρέπει να κάνουν ένα ταξίδι 20-30 λεπτών στις τοπικές πηγές για να έχουν πρόσβαση στο καθαρό πόσιμο νερό. Αυτό το πρόγραμμα όχι μόνο θα καταφέρει να φέρει τρεχούμενο νερό σε κάθε νοικοκυριό, αλλά επίσης θα παρέχει τις τόσο αναγκαίες ευκαιρίες απασχόλησης στον πληθυσμό του Θιβέτ.
**Ο Ποιητής της Χερσονήσου και σειρά συγγραφέων (Peninsula Poet & Author Series): Το ταμείο Αρετή διοργανώνει αναγνώσεις κάθε δεύτερο μήνα στην Gallery 2611 στο Redwood City στην Καλιφόρνια, καθώς και ανάγνωση παραμυθιών για παιδιά κάθε μήνα, που ονομάζεται «Η ώρα του Ήρωα».
**Πρόγραμμα Al Rahma: Για την ανακούφιση των παιδιών που έμειναν ορφανά από τη μισαλλόδοξη βία στο Ιράκ, ο στόχος μας είναι να συνεισφέρουμε σημαντικά στο καταφύγιο αστέγων Al Rahma στο Ιράκ. Γι’ αυτό το σκοπό, η πρώτη φιλανθρωπική συναυλία του Ταμείου Αρετή θα φιλοξενηθεί στο Αρτεμίσιο στην Ελλάδα στις 23-24 Ιουνίου.
**EλαΓαία 2008: Το 2004, οι ιδρυτές του Ταμείου Αρετή παρουσίασαν τον «Ύμνο για την Ειρήνη» (A Praise Song for Peace) στο αρχαίο στάδιο της Νεμέας. Το 2008, καλλιτέχνες θα συγκεντρωθούν για να παρουσιάσουν μουσική, ποίηση και θέατρο που θα συνεισφέρει άμεσα στον "Κύκλο των Παιδιών" και ο σαφής μας στόχος είναι η παροχή βοήθειας στα παιδιά του Ιράκ που απέμειναν χωρίς στέγη ή έχουν πέσει θύματα των συγκρούσεων που μαίνονται αυτήν την περίοδο στη χώρα αυτή. Οι αρχαίοι αγώνες στην Νεμέα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες περιλάμβαναν διαγωνισμούς μουσικής και ποίησης. Με αυτήν την παρουσίαση, στοχεύουμε να υπογραμμίσουμε την πολιτισμική πλευρά αυτού που άλλοτε αποτελούσε γιορτή για την ειρήνη στην αρχαιότητα. Τρέφουμε βαθύτατη εκτίμηση γι’ αυτούς τους καλλιτέχνες που επένδυσαν τον χρόνο τους και το ταλέντο τους για την αναβίωση του πνεύματος της Αρετής κατά την 4ης Νεμεάδας, που θα διοργανωθεί στις 21-22 Ιουνίου στην Νεμέα, στην Ελλάδα.
Το Ταμείο Αρετή ξεκίνησε το 1996 με τις εισπράξεις της βιογραφίας της Dianne Tittle de Laet, «Giants & Heroes: A Daughter’s Memories of Y.A. Tittle». Τρέφουμε απεριόριστη ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς που μας έχουν βοηθήσει συνεισφέροντας με μεγάλη προθυμία, όπως ο βραβευμένος με Νομπέλ Dr. Bernard Lown,, ο Σύλλογος NFL (NFL Alumni Association), η οργάνωση San Francisco 49ers, Enchantment Resort, ο Gerry και η Kirsten McCauley, ο κ. William Clark, το Ίδρυμα Amistad, το Ίδρυμα Parsons Family της Νέας Υόρκης καθώς και άλλα μέλη της άμεσης κοινότητας μας. Τρέφουμε βαθιά αισθήματα ευγνωμοσύνης για την βοήθεια που λάβαμε, ώστε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα και θα ευχαριστούμε πάντα βαθύτατα για την υποστήριξη που μας προσφέρετε.
Η παρουσίαση μας αφιερώνεται στις οικογένειες που έχουν χάσει παιδιά λόγω του πολέμου και της έλλειψης ανεξιθρησκείας των καιρών μας.
Στην μνήμη του Muhammed Al Durrah, ενός Παλαιστίνιου αγοριού που απεβίωσε στις 2 Οκτωβρίου του 2000 όταν άρχισε η πιο πρόσφατη Ιντιφάντα. Στην μνήμη των Sara, Mahmoud και Yehiva…..
Με σεβασμό στη Naama Didovsky, μια εξάχρονη Εβραία, της οποίας η μητέρα πυροβολήθηκε ενώ οδηγούσε τον επόμενο χρόνο, και στον Kevin Villa, ένα μικρό Αμερικανό, του οποίου η μητέρα βρήκε το θάνατο στην κατάρρευση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001.
Στο Saama, που ζει σε ένα καταφύγιο στη Βαγδάτη και την Esther….
Ας σκεφτούμε ότι αυτά τα λιγοστά πρόσωπα εκπροσωπούν χιλιάδες ακόμα άλλα, των οποίων τα ονόματα δεν γνωρίζουμε, αλλά των οποίων οι ζωές ήταν και είναι η απόδειξη ότι «είμαστε όλοι μια οικογένεια.»
Το Τραγούδι της Διαδρομής
Από το ταξίδι των Μητέρων:
Το 1838, η φυλή των Τσερόκι εκδιώχθηκε από την πατρογονική γη της και αναγκάστηκε να ταξιδέψει σε μια ινδιάνικη περιοχή 1500 μίλια δυτικότερα . Περίπου 4.000-4.500 χαμένοι τάφοι των Τσερόκι σημαδεύουν τη διαδρομή του « Μονοπατιού των Δακρύων» ή του μονοπατιού όπου έκλαψαν. Ένας από τους τάφους ανήκει σε μια γυναίκα που ονομαζόταν Quatie και ήταν η σύζυγος του αρχηγού των Τσερόκι. Σύμφωνα με μια μαρτυρία ενός απλού στρατιώτη, αυτή η γυναίκα έδωσε τη μοναδική της κουβέρτα σε ένα άρρωστο παιδί κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας στις 17 Νοεμβρίου του 1838 και ξεψύχησε πριν την αυγή από την παγωνιά. Ο Υπολοχαγός John G. Burnett απήυθυνε έκκληση στους Αγγλοσάξονες να χτίσουν ένα «τύμβο» προς τιμήν αυτής της συμπονετικής πράξης.
Ελλείψει αυτού του «τύμβου», οφείλουμε να κάνουμε μια τιμητική πράξη σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος. Ένα όνειρο και η ανακάλυψη του χαμένου τάφου της προγιαγιάς μου, Μάργκαρετ, που ήταν Τσερόκι, ήταν οι λόγοι που συντέλεσαν στη δημιουργία του «Τραγουδιού της Διαδρομής». Επηρεάστηκα, ακόμα, από το Χορό του Αγίου Πνεύματος (Holy Ghost Dance) των Αυτοχθόνων Αμερικανών. Από τα μέσα έως τα τέλη τις πρώτης δεκαετίας του 19ου αιώνα, η θρησκεία του Holy Ghost Dance κατέκλυσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι αυτόχθονες λαοί από διάφορες φυλές έγιναν οπαδοί αυτής της ειρηνιστικής θρησκείας που δίδασκε την ελπίδα της ανάστασης των νεκρών και την επιστροφή στις ινδιάνικες παραδόσεις που υπήρχαν πριν την άφιξη των Ευρωπαίων. Σε μια εποχή μεγάλου θρήνου για ένα τρόπο ζωής που χανόταν, οι Ινδιάνοι χόρευαν για να αναγεννηθούν πνευματικά. Προτιμούσαν να χορεύουν παρά να πολεμούν. Χόρευαν ακόμα κι όταν λιμοκτονούσαν. Χόρευαν ακόμα και στο χιόνι.
«Το τραγούδι της Διαδρομής» εξελίχθηκε ως απάντηση στις σύγχρονες φυλετικές διαμάχες που λαμβάνουν χώρα σε διάφορα μέρη του κόσμου. Παρόλο που το «Μονοπάτι των Δακρύων» ήταν το ταξίδι που έκαναν οι Τσερόκι και άλλοι που ξεριζώθηκαν από τη γη τους για να εγκατασταθούν αλλού, το μονοπάτι των δακρύων συνεχίζει να υπάρχει για άλλους. Ο σκοπός αυτής της παράστασης, είναι να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας ότι έχει ξεχαστεί και να τιμήσουμε τις θυσίες αυτών που συνεχίζουν το ταξίδι προς τόπο αξιοπρέπειας. Το «Τραγούδι της Διαδρομής» αποτελεί ένα θρήνο για τη χιλιετία μας καθώς κι έναν ύμνο της ειρήνης.
Το «Τραγούδι της Διαδρομής» αφιερώνεται στην προγιαγιά μου, Μάργκαρετ, που κατάγεται από τους Τσερόκι. Επίσης, αφιερώνω την πρώτη μας παράσταση απόψε εδώ στη μνήμη του Δημήτρη Τζότζου, αδερφού του Θάνου, διότι ο θαυμασμός του για τον πολιτισμό των Αυτοχθόνων της Αμερικής οδήγησε έμμεσα στην παρουσία μας εδώ στο όρος του Αρτεμισίου στην Ελλάδα. Με τη σειρά μας, τιμούμε τον ελληνικό πολιτισμό σ’ αυτόν τον οίκο που ονομάζουμε ΕλαΓαία. «Έλα» είναι η λέξη στη γλώσσα των Τσερόκι που σημαίνει Γη ενώ «Γαία» ή «Γη» είναι η ελληνική λέξη για τη Μητέρα Γη. Είθε αυτός ο οίκος να τιμά τη μνήμη του Δημήτρη όντας ο τόπος όπου διαφορετικοί πολιτισμοί θα συναντιούνται και θα ακούγεται ένα τραγούδι.
ΕΛΑΓΑΙΑ
23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008
8 Μ.Μ.
ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΜΑ
Steven de Laet
Το νικητήριο άσμα της Υψιπύλης (The Victory Song of Hypsipyle) από την Dianne
Marie
«O Τυφλός Άραβας» (The Blind Arab):
Με μουσική από το Δρόμο του Μεταξιού από τον Yoyo Ma
Το τραγούδι του Choentso για το Θιβέτ
Marie
«Ο χορός για το Θιβέτ»
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
Yuriko και Dianne
Χορός Kyogen: “Ο χορός του Ορτυκιού”
Marie
«Κεμάλ»
Yuriko και Dianne
Το Τραγούδι της Διαδρομής
Η αποστολή
Η κιβωτός: ένας ύμνος για τη Γη από τον S. de Laet
(Αφιερωμένο στους φίλους μου και δασκάλους, Μαρία και Νάνο Βαλαωρίτη)
23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008
8 Μ.Μ.
ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΜΑ
Steven de Laet
Το νικητήριο άσμα της Υψιπύλης (The Victory Song of Hypsipyle) από την Dianne
Marie
«O Τυφλός Άραβας» (The Blind Arab):
Με μουσική από το Δρόμο του Μεταξιού από τον Yoyo Ma
Το τραγούδι του Choentso για το Θιβέτ
Marie
«Ο χορός για το Θιβέτ»
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
Yuriko και Dianne
Χορός Kyogen: “Ο χορός του Ορτυκιού”
Marie
«Κεμάλ»
Yuriko και Dianne
Το Τραγούδι της Διαδρομής
Η αποστολή
Η κιβωτός: ένας ύμνος για τη Γη από τον S. de Laet
(Αφιερωμένο στους φίλους μου και δασκάλους, Μαρία και Νάνο Βαλαωρίτη)
Το Ταμείο Αρετή
Αναγνώριση της άριστης προσπάθειας μέσω εκπαιδευτικών υποτροφιών και διάδοση της παγκόσμιας καλής θέλησης μέσω καλλιτεχνικών και ανθρωπιστικών προγραμμάτων
Το Ταμείο Αρετή έχει θέσει ως αποστολή του την προώθηση της πολιτισμικής κατανόησης μέσω της εκπαίδευσης και των καλλιτεχνικών και ανθρωπιστικών προγραμμάτων, τα οποία προάγουν τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των λαών. Το Ταμείο συνεισφέρει ετησίως με χρηματικά ποσά σε κολέγια ή επαγγελματικές σχολές για άτομα που έχουν ανάγκη ή για άτομα που επιδεικνύουν αρετή – που είναι αρχαία ελληνική λέξη συνώνυμη με την αριστεία και το ήθος – και επιπλέον επιδιώκει να προωθήσει την Αρετή και να αναβιώσει την αρχαία σημασία της στη σύγχρονη εποχή μέσω της προώθησης της ειρήνης και της διάδοσης της καλής θέλησης, της ελπίδας και της συναδελφικότητας.
ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ ΔΙΔΑΚΤΡΩΝ:
Το Βραβειο Αρετή για το M-A: Από το 1997, το Ταμείο για την Αρετή έχει συνεισφέρει ποσά για τους αποφοίτους του Λυκείου M-A που βρίσκεται στο Menlo Park της Καλιφόρνια.
Το Βραβείο Αρετή Hopi: Κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι ετών, η Αρετή έχει συνεισφέρει ανάλογα ποσά στο Λύκειο Hopi στον καταυλισμό Hopi στο Polacca της Αριζόνα.
Το Βραβείο Αρετή Ayla: Άλλα βραβεία περιλαμβάνουυν οικονομική βοήθεια για δίδακτρα για μια νεαρή Μουσουλμάνα που επιθυμούσε να λάβει ανώτατη εκπαίδευση στο Sekcuk της Τουρκίας. Η Αρετή αυτή τη στιγμή παρέχει οικονομική βοήθεια σε 14 άπορους μαθητές στο Σχολείο Κωφών του Quetzaltenango στην Γουατεμάλα.
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ: Στην προσπάθεια ικανοποίησης των αναγκών για παιδεία (και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και των βασικότερων αναγκών) των ορφανών ή των παιδιών που έχουν πέσει θύματα πολέμου ή τρομοκρατίας, το 2004 η Αρετή ίδρυσε τον «Κύκλο των Παιδιών». (Αρχικά, αρκετές μητέρες δώριζαν $100 η κάθε μία.)
* Δωρεά από βιβλία και μπάλες ποδοσφαίρου έγινε για τα παιδιά του Νταρφούρ στο Σουδάν.
* Στο Πακιστάν παρασχέθηκαν θερμαινόμενες κουβέρτες στα θύματα του σεισμού.
* Παρασχέθηκε η δυνατότητα παρακολούθησης εκπαιδευτικού προγράμματος για τις έγκυες μητέρες που υποφέρουν από υποσιτισμό στο Νοσοκομείο THE HOLY FAMILY στην Βηθλεέμ.
* Το 2007 στάλθηκαν σχολικά βιβλία για 250 ορφανά στο Μαρόκο μέσω του Ιδρύματος Rita Zneiber.
** 2008: ** 2008: Το Πρόγραμμα για το Νερό του Θιβέτ: Αυτό το πρόγραμμα θα παρέχει τρεχούμενο νερό σε 82 νοικοκυριά στο χωριό Gongmoro στο Amdo του Θιβέτ. Οι χωρικοί που ζουν εκεί σήμερα πρέπει να κάνουν ένα ταξίδι 20-30 λεπτών στις τοπικές πηγές για να έχουν πρόσβαση στο καθαρό πόσιμο νερό. Αυτό το πρόγραμμα όχι μόνο θα καταφέρει να φέρει τρεχούμενο νερό σε κάθε νοικοκυριό, αλλά επίσης θα παρέχει τις τόσο αναγκαίες ευκαιρίες απασχόλησης στον πληθυσμό του Θιβέτ.
**Ο Ποιητής της Χερσονήσου και σειρά συγγραφέων (Peninsula Poet & Author Series): Το ταμείο Αρετή διοργανώνει αναγνώσεις κάθε δεύτερο μήνα στην Gallery 2611 στο Redwood City στην Καλιφόρνια, καθώς και ανάγνωση παραμυθιών για παιδιά κάθε μήνα, που ονομάζεται «Η ώρα του Ήρωα».
**Πρόγραμμα Al Rahma: Για την ανακούφιση των παιδιών που έμειναν ορφανά από τη μισαλλόδοξη βία στο Ιράκ, ο στόχος μας είναι να συνεισφέρουμε σημαντικά στο καταφύγιο αστέγων Al Rahma στο Ιράκ. Γι’ αυτό το σκοπό, η πρώτη φιλανθρωπική συναυλία του Ταμείου Αρετή θα φιλοξενηθεί στο Αρτεμίσιο στην Ελλάδα στις 23-24 Ιουνίου.
**EλαΓαία 2008: Το 2004, οι ιδρυτές του Ταμείου Αρετή παρουσίασαν τον «Ύμνο για την Ειρήνη» (A Praise Song for Peace) στο αρχαίο στάδιο της Νεμέας. Το 2008, καλλιτέχνες θα συγκεντρωθούν για να παρουσιάσουν μουσική, ποίηση και θέατρο που θα συνεισφέρει άμεσα στον "Κύκλο των Παιδιών" και ο σαφής μας στόχος είναι η παροχή βοήθειας στα παιδιά του Ιράκ που απέμειναν χωρίς στέγη ή έχουν πέσει θύματα των συγκρούσεων που μαίνονται αυτήν την περίοδο στη χώρα αυτή. Οι αρχαίοι αγώνες στην Νεμέα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες περιλάμβαναν διαγωνισμούς μουσικής και ποίησης. Με αυτήν την παρουσίαση, στοχεύουμε να υπογραμμίσουμε την πολιτισμική πλευρά αυτού που άλλοτε αποτελούσε γιορτή για την ειρήνη στην αρχαιότητα. Τρέφουμε βαθύτατη εκτίμηση γι’ αυτούς τους καλλιτέχνες που επένδυσαν τον χρόνο τους και το ταλέντο τους για την αναβίωση του πνεύματος της Αρετής κατά την 4ης Νεμεάδας, που θα διοργανωθεί στις 21-22 Ιουνίου στην Νεμέα, στην Ελλάδα.
Το Ταμείο Αρετή ξεκίνησε το 1996 με τις εισπράξεις της βιογραφίας της Dianne Tittle de Laet, «Giants & Heroes: A Daughter’s Memories of Y.A. Tittle». Τρέφουμε απεριόριστη ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς που μας έχουν βοηθήσει συνεισφέροντας με μεγάλη προθυμία, όπως ο βραβευμένος με Νομπέλ Dr. Bernard Lown,, ο Σύλλογος NFL (NFL Alumni Association), η οργάνωση San Francisco 49ers, Enchantment Resort, ο Gerry και η Kirsten McCauley, ο κ. William Clark, το Ίδρυμα Amistad, το Ίδρυμα Parsons Family της Νέας Υόρκης καθώς και άλλα μέλη της άμεσης κοινότητας μας. Τρέφουμε βαθιά αισθήματα ευγνωμοσύνης για την βοήθεια που λάβαμε, ώστε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα και θα ευχαριστούμε πάντα βαθύτατα για την υποστήριξη που μας προσφέρετε.
ΕΛΑΓΑΙΑ
24 Ιουνίου
Στις 24 Ιουνίου συμμετέχουμε σε ένα μουσικό κύκλο.
Παρακαλείστε να παρευρεθείτε στη μουσική βραδιά, όπου θα παρουσιαστούν οι «Σειρήνες του Σαν Φραντσίσκο» με τους Stevie Coyle, Marian Hubler, τον Bruce Victor της Acoustic Vortex Collective από το Larkspur της Καλιφόρνια, το Γιάννη Ιορδάνογλου στο πιάνο και άλλους φίλους.
Η συνάντηση θα γίνει στο αλώνι
Για να αναβιώσουμε την τέχνη των ύμνων.
8 μ.μ.
24 Ιουνίου
Στις 24 Ιουνίου συμμετέχουμε σε ένα μουσικό κύκλο.
Παρακαλείστε να παρευρεθείτε στη μουσική βραδιά, όπου θα παρουσιαστούν οι «Σειρήνες του Σαν Φραντσίσκο» με τους Stevie Coyle, Marian Hubler, τον Bruce Victor της Acoustic Vortex Collective από το Larkspur της Καλιφόρνια, το Γιάννη Ιορδάνογλου στο πιάνο και άλλους φίλους.
Η συνάντηση θα γίνει στο αλώνι
Για να αναβιώσουμε την τέχνη των ύμνων.
8 μ.μ.
Αφιερώνεται στην οικογένεια Ιορδανόγλου
τον Θάνο Τζότζο
τον Πέτρο, τη Σοφία και την υπόλοιπη οικογένεια
την Effie και τον Stephen Miller
τη Γεωργία και του νέους γείτονες μας στο Αρτεμίσιο
τον Γιάννη και τον Αρίωνα – τους δεξιοτέχνες λιθοξόους!
τη Marie Soderland
τη Yuriko Doi και το Θέατρο του Yugen του Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια
τη Marian Hubler, τη Bruce Victor και τον Stevie Coyle
Με την εκτίμηση και τις ευχαριστίες μας
τον Θάνο Τζότζο
τον Πέτρο, τη Σοφία και την υπόλοιπη οικογένεια
την Effie και τον Stephen Miller
τη Γεωργία και του νέους γείτονες μας στο Αρτεμίσιο
τον Γιάννη και τον Αρίωνα – τους δεξιοτέχνες λιθοξόους!
τη Marie Soderland
τη Yuriko Doi και το Θέατρο του Yugen του Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια
τη Marian Hubler, τη Bruce Victor και τον Stevie Coyle
Με την εκτίμηση και τις ευχαριστίες μας
Η παρουσίαση μας αφιερώνεται στις οικογένειες που έχουν χάσει παιδιά λόγω του πολέμου και της έλλειψης ανεξιθρησκείας των καιρών μας.
Στην μνήμη του Muhammed Al Durrah, ενός Παλαιστίνιου αγοριού που απεβίωσε στις 2 Οκτωβρίου του 2000 όταν άρχισε η πιο πρόσφατη Ιντιφάντα. Στην μνήμη των Sara, Mahmoud και Yehiva…..
Με σεβασμό στη Naama Didovsky, μια εξάχρονη Εβραία, της οποίας η μητέρα πυροβολήθηκε ενώ οδηγούσε τον επόμενο χρόνο, και στον Kevin Villa, ένα μικρό Αμερικανό, του οποίου η μητέρα βρήκε το θάνατο στην κατάρρευση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001.
Στο Saama, που ζει σε ένα καταφύγιο στη Βαγδάτη και την Esther….
Ας σκεφτούμε ότι αυτά τα λιγοστά πρόσωπα εκπροσωπούν χιλιάδες ακόμα άλλα, των οποίων τα ονόματα δεν γνωρίζουμε, αλλά των οποίων οι ζωές ήταν και είναι η απόδειξη ότι «είμαστε όλοι μια οικογένεια.»
ΕΙΡΗΝΗ
PEACE
SHAALOM
ABSAALAM
PEACE
SHAALOM
ABSAALAM
Το Μονοπάτι των Δακρύων των Ινδιάνων Τσερόκι το 1838
Το Τραγούδι Της Διαδρομής
Για τους φίλους μας: Η παρακάτω ιστορία αναφέρεται στο «Μονοπάτι των Δακρύων». Ο Υπολοχαγός John G. Burnett παρευρέθηκε στην απομάκρυνση των Ινδιάνων Τσερόκι από την γη τους το 1838. Το 1890, διηγείται την ιστορία στα παιδιά και τα εγγόνια του. Θα θέλαμε να μοιραστούμε αυτή την ιστορία μαζί σας στα ελληνικά έτσι ώστε να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα τον ύμνο μας για την κα. Ross, η οποία αποτελεί ηρωικό παράδειγμα ανιδιοτελούς ανθρώπου. Αυτό που ονομάζουμε «Μονοπάτι των Δακρύων» συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου, στη Μέση Ανατολή, το Θιβέτ, την Αφρική και αλλού. Θα μοιραστούμε μαζί σας αυτήν την διήγηση παρμένη από την ιστορία της Αμερικής με την ελπίδα ότι και άλλοι ήρωες της συμπόνιας και της ανεκτικότητας θα παρουσιαστούν για να βοηθήσουν στο μακρύ ταξίδι μας για την προάσπιση της ειρήνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Mitakuye oyasin – Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας. Από την Γυναίκα Άσπρο Βούβαλο (White Buffalo Woman) της φυλής Σιού.
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Σήμερα, στις 11 Δεκεμβρίου 1890, έχω τα γενέθλιά μου και γίνομαι ογδόντα χρονών. Γεννήθηκα στο Kings Iron Works στην Επαρχία Σάλιβαν του Τennessee, στις 11 Δεκεμβρίου του 1810. Αντρώθηκα στην περιοχή του ποταμού Beaver και τριγυρνούσα στο δάσος κυνηγώντας ελάφια, το Αγριογούρουνο και το Λύκο των Δασών – συχνά περνώντας εβδομάδες μόνος μέσα στην μοναξιά της άγριας φύσης με μόνους συντρόφους το τουφέκι μου, το κυνηγετικό μου μαχαίρι και ένα μικρό τσεκούρι που κουβαλούσα στη ζώνη μου σε όλες μου τις περιπλανήσεις στην άγρια φύση..
…Η απομάκρυνση των Ινδιάνων Τσερόκι από τις πατρογονικές εστίες τους το 1838 με βρήκε νεαρό άντρα στο ξεκίνημα της ζωής μου και απλό στρατιώτη του αμερικανικού στρατού. Έχοντας γνωρίσει πολλούς Ινδιάνους και ξέροντας να μιλώ καλά τη γλώσσα τους, στάλθηκα ως διερμηνέας στο Smoky Mountain τον Μάιο του 1838 και ήμουν μάρτυρας στην εκτέλεση της πιο βάρβαρης διαταγής της πολεμικής ιστορίας της Αμερικής. Είδα αβοήθητους Τσερόκι να συλλαμβάνονται και να σέρνονται μακριά από τις εστίες τους και να οδηγούνται με τις ξιφολόγχες στα ξύλινα οχυρά. Ήταν ένα Οκτωβριανό πρωινό, μέσα στην ψύχρα ενός ψιλόβροχου, η μέρα που τους είδα φορτωμένους σαν κοπάδι ζώων πάνω σε εξακόσια σαράντα πέντε άμαξες να ξεκινούν το ταξίδι τους προς τη δύση.
Η θλίψη και η λυπηρή επισημότητα αυτού του πρωινού δεν θα μπορέσουν να ξεχαστούν ποτέ. Ο Αρχηγός John Ross είπε την προσευχή και όταν ακούστηκε η σάλπιγγα και οι ρόδες άρχισαν να κυλούν, πολλά από τα παιδιά στάθηκαν στις μύτες των ποδιών τους και κούνησαν τα χέρια τους αποχαιρετώντας τα βουνά τους, όπου ήταν το σπίτι τους, γνωρίζοντας ότι τα άφηναν για πάντα πίσω. Πολλοί από αυτούς τους αβοήθητους ανθρώπους δεν είχαν κουβέρτες και άλλοι είχαν συρθεί ξυπόλυτοι έξω από τα σπίτια τους ..
Το πρωινό της 17ης Νοεμβρίου συναντήσαμε ένα τρομερό χιονόνερο και χιονοθύελλα με θερμοκρασίες ανυπόφορου ψύχους και από εκείνη την ημέρα ώσπου το τέλος του μοιραίου ταξιδιού, την 26η Μαρτίου του 1839, τα μαρτύρια που υπέστησαν οι Τσερόκι ήταν αβάσταχτα. του μοιραίου ταξιδιού, την 26η Μαρτίου του 1839, τα μαρτύρια που υπέστησαν οι Τσερόκι ήταν αβάσταχτα. Το μονοπάτι της εξορίας ήταν το μονοπάτι του θανάτου τους. Έπρεπε να κοιμούνται στις άμαξες και πάνω στο γυμνό έδαφος χωρίς φωτιά. Γνώριζα είκοσι δύο από αυτούς που πέθαναν μέσα σε μια νύχτα λόγω έλλειψης φαρμάκων, κρύου και έκθεσης στο ψύχος.
Ανάμεσα σε αυτούς που απεβίωσαν στη διαδρομή ήταν και η σύζυγος του Αρχηγού John Ross. Αυτή η γυναίκα με την ευγενική καρδιά πέθανε μαρτυρικά όταν έδωσε τη μοναδική της κουβέρτα για να σκεπάσει ένα άρρωστο παιδί. Η ίδια περπατούσε πολύ ελαφρά ντυμένη μέσα στο πυκνό χιονόνερο και την χιονοθύελλα, παθαίνοντας πνευμονία με αποτέλεσμα να πεθάνει τις γαλήνιες ώρες μιας παγερής χειμωνιάτικης νύχτας έχοντας γύρει το κεφάλι της πάνω στην κουβέρτα της σέλας του Υπολοχαγού Gregg.
Ήμουνα επιφυλακή την νύχτα που πέθανε η κα. Ross. Όταν τελείωσε η βάρδια μου τα μεσάνυχτα δεν αποσύρθηκα αλλά έμεινα κοντά στην άμαξα από συμπόνια για τον Αρχηγό Ross και αφού ξημέρωσε, μετά από διαταγή του Λοχαγού McClellan, συμμετείχα σε άγημα για την ταφή των άλλων άτυχων που πέθαναν στην διαδρομή. Το σώμα της θάφτηκε χωρίς φέρετρο σε έναν ρηχό τάφο κοντά στον δρόμο μακριά από τα πατρογονικά της βουνά και η πομπή συνέχισε την θλιβερή της πορεία.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Το μακρύ οδυνηρό ταξίδι προς τα δυτικά τελείωσε την 26η Μαρτίου του 1839 αφήνοντας πίσω του 4.500 σιωπηλούς τάφους από τους πρόποδες των Smoky Mountains ως την περιοχή που είναι γνωστή ως η Ινδιανική επικράτεια στα Δυτικά. Η απληστία της λευκής φυλής ήταν η αιτία για όσα υπέστησαν οι Τσερόκι..
…Το 1828, ένας μικρός Ινδιάνος που ζούσε στον ποταμό Ward πούλησε ένα μικροσκοπικό κομματάκι χρυσό σε ένα λευκό έμπορο και αυτό το κομματάκι σφράγισε την καταδίκη των Τσερόκι. Σε πολύ λίγο χρόνο, η χώρα πλημμύρισε από οπλισμένους λήσταρχους που ισχυρίζονταν ότι ήταν κυβερνητικοί πράκτορες, οι οποίοι παραβίαζαν χωρίς ενδοιασμούς τα δικαιώματα των Ινδιάνων που ήταν οι νόμιμοι κάτοχοι της περιοχής. Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν αμαυρώνουν και ντροπιάζουν τον πολιτισμό. Άνθρωποι δολοφονούνταν εν ψυχρώ. Οι εκτάσεις γης κατάσχονταν. Οι εστίες καίγονταν και οι κάτοικοι εκδιώκονταν από τους λήσταρχους που διψούσαν για χρυσό.
….Άντρες που δούλευαν στα χωράφια συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στα οχυρά. Οι γυναίκες σέρνονταν έξω από τα σπίτια τους από στρατιώτες που μιλούσαν μια ακατανόητη γλώσσα. Τα παιδιά συχνά χωρίζονταν από τους γονείς τους και οδηγούνταν σε οχυρά έχοντας για μόνο σκέπασμα τον ουρανό και τη γη για μαξιλάρι. Επίσης, τους πιο ηλικιωμένους και άρρωστους τους σκουντούσαν με τις ξιφολόγχες για να τους χώσουν γρήγορα μέσα στα ξύλινα οχυρά. Σ’ ένα σπίτι μια φορά ο θάνατος τους είχε επισκεφτεί τη νύχτα και είχε πάρει ένα παιδί με θλιμμένο πρόσωπο που τώρα βρισκόταν ξαπλωμένο πάνω σ’ ένα δέρμα αρκούδας, ενώ κάποιες γυναίκες ετοίμαζαν το μικρό του σώμα για ταφή. Όλοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν έξω εγκαταλείποντας το παιδί στην καλύβα. Δεν γνωρίζω ποιος έθαψε το σώμα.
Σ’ ένα άλλο σπιτικό ήταν μια ασθενική μητέρα, που ήταν πιθανότατα χήρα με τρία μικρά παιδιά που το ένα ήταν ακόμα βρέφος. Όταν την διέταξαν να φύγει, η μητέρα μάζεψε τριγύρω τα παιδιά της, ψιθύρισε μια ταπεινή προσευχή στην μητρική της γλώσσα, χάιδεψε το κεφάλι του γέρικου σκύλου της οικογένειας αποχαιρετώντας το πιστό ζώο. Με το μωρό δεμένο στην πλάτη της και σφίγγοντας ένα παιδί σε κάθε της χέρι πήρε το δρόμο της εξορίας της. Όμως η δοκιμασία ήταν πολύ μεγάλη γι’ αυτή την ασθενική μητέρα. Ένα καρδιακό επεισόδιο την ανακούφισε από τα βασανιστήρια της. Έγειρε και πέθανε με το μωρό της στην πλάτη της και με τα άλλα της δυο παιδιά γαντζωμένα στα χέρια της.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον ξεριζωμό ήταν τιμή μου να συναντηθώ με μια μεγάλη συντροφιά από Τσερόκι που τελούσαν υπό την υπηρεσία του αμερικανικού ομοσπονδιακού στρατού και υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Thomas, οι οποίοι είχαν στρατοπεδεύσει στο Zollicoffer. Πήγα να τους δω. Οι περισσότεροι ήταν μικρά αγόρια την εποχή του ξεριζωμού, αλλά αμέσως με αναγνώρισαν ως τον «στρατιώτη που ήταν καλός με μας»… Από αυτούς έμαθα ότι ο Αρχηγός John Ross ήταν ακόμα επικεφαλής της φυλής το 1863. Άραγε ζει ακόμα; Ήταν ένας άντρας με ευγενική καρδιά και υπέφερε πολλά για την φυλή του…και η χριστιανή γυναίκα του θυσίασε τη ζωή της για ένα μικρό κορίτσι που είχε πνευμονία. Οι Αγγλοσάξονες θα πρέπει να χτίσουν μια μνημειακή στήλη εις μνήμη της ευγενικής της πράξη αυτοθυσίας να δώσει την μοναδική της κουβέρτα για να ανακουφίσει ένα άρρωστο παιδί. Κατά τύχη το παιδί ανάρρωσε, όμως η κα. Ross αναπαύεται σε έναν ανώνυμο τάφο πολύ μακριά από τα πατρογονικά της εδάφη στο Smoky Mountain.
Με κάθε ειλικρίνεια μπορώ να πω ότι έκανα ότι μπορούσα γι’ αυτούς τους ανθρώπους όταν χρειάστηκαν ένα φίλο. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον ξεριζωμό ζούσα στην μνήμη τους ως «ο στρατιώτης που ήταν καλός μαζί μας». Όμως, ο φόνος παραμένει φόνος είτε γίνεται από κακοποιούς που σέρνονται στο σκοτάδι είτε από ένστολους που παρελαύνουν στο άκουσμα πολεμικών εμβατηρίων. Ο φόνος είναι φόνος και κάποιος θα πρέπει να λογοδοτήσει, κάποιος θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις για το ποτάμι του αίματος που κύλησε στις εκτάσεις των Ινδιάνων στο καλοκαίρι του 1838. Κάποιος θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις για τους τέσσερις χιλιάδες σιωπηλούς τάφους που σημαδεύουν το μονοπάτι που διάβηκαν οι Τσερόκι που οδηγήθηκαν στην εξορία τους. Μακάρι να μπορούσα να τα σβήσω όλα, όμως η εικόνα των εξακοσίων σαράντα πέντε αμαξών να τρίζουν πάνω στην παγωμένη γη στενάζοντας από το ανθρώπινο φορτίο τους και τα δεινά του θα μένει να στοιχειώνει την μνήμη μου…
Ας είναι ο Ιστορικός του μέλλοντος αυτός που θα διηγηθεί τη θλιβερή ιστορία με τους στεναγμούς, τα δάκρυα και τα βογκητά του θανάτου. Ας είναι ο Μεγάλος Κριτής όλης της γης τελικά αυτός που θα ζυγίσει τις πράξεις μας και θα ανταμείψει τα έργα μας.
Παιδιά μου – έτσι τελειώνει η ιστορία των γενεθλίων μου που σας είχα υποσχεθεί. Αυτήν την 11η Δεκεμβρίου του 1890…
Για τους φίλους μας: Η παρακάτω ιστορία αναφέρεται στο «Μονοπάτι των Δακρύων». Ο Υπολοχαγός John G. Burnett παρευρέθηκε στην απομάκρυνση των Ινδιάνων Τσερόκι από την γη τους το 1838. Το 1890, διηγείται την ιστορία στα παιδιά και τα εγγόνια του. Θα θέλαμε να μοιραστούμε αυτή την ιστορία μαζί σας στα ελληνικά έτσι ώστε να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα τον ύμνο μας για την κα. Ross, η οποία αποτελεί ηρωικό παράδειγμα ανιδιοτελούς ανθρώπου. Αυτό που ονομάζουμε «Μονοπάτι των Δακρύων» συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου, στη Μέση Ανατολή, το Θιβέτ, την Αφρική και αλλού. Θα μοιραστούμε μαζί σας αυτήν την διήγηση παρμένη από την ιστορία της Αμερικής με την ελπίδα ότι και άλλοι ήρωες της συμπόνιας και της ανεκτικότητας θα παρουσιαστούν για να βοηθήσουν στο μακρύ ταξίδι μας για την προάσπιση της ειρήνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Mitakuye oyasin – Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας. Από την Γυναίκα Άσπρο Βούβαλο (White Buffalo Woman) της φυλής Σιού.
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Σήμερα, στις 11 Δεκεμβρίου 1890, έχω τα γενέθλιά μου και γίνομαι ογδόντα χρονών. Γεννήθηκα στο Kings Iron Works στην Επαρχία Σάλιβαν του Τennessee, στις 11 Δεκεμβρίου του 1810. Αντρώθηκα στην περιοχή του ποταμού Beaver και τριγυρνούσα στο δάσος κυνηγώντας ελάφια, το Αγριογούρουνο και το Λύκο των Δασών – συχνά περνώντας εβδομάδες μόνος μέσα στην μοναξιά της άγριας φύσης με μόνους συντρόφους το τουφέκι μου, το κυνηγετικό μου μαχαίρι και ένα μικρό τσεκούρι που κουβαλούσα στη ζώνη μου σε όλες μου τις περιπλανήσεις στην άγρια φύση..
…Η απομάκρυνση των Ινδιάνων Τσερόκι από τις πατρογονικές εστίες τους το 1838 με βρήκε νεαρό άντρα στο ξεκίνημα της ζωής μου και απλό στρατιώτη του αμερικανικού στρατού. Έχοντας γνωρίσει πολλούς Ινδιάνους και ξέροντας να μιλώ καλά τη γλώσσα τους, στάλθηκα ως διερμηνέας στο Smoky Mountain τον Μάιο του 1838 και ήμουν μάρτυρας στην εκτέλεση της πιο βάρβαρης διαταγής της πολεμικής ιστορίας της Αμερικής. Είδα αβοήθητους Τσερόκι να συλλαμβάνονται και να σέρνονται μακριά από τις εστίες τους και να οδηγούνται με τις ξιφολόγχες στα ξύλινα οχυρά. Ήταν ένα Οκτωβριανό πρωινό, μέσα στην ψύχρα ενός ψιλόβροχου, η μέρα που τους είδα φορτωμένους σαν κοπάδι ζώων πάνω σε εξακόσια σαράντα πέντε άμαξες να ξεκινούν το ταξίδι τους προς τη δύση.
Η θλίψη και η λυπηρή επισημότητα αυτού του πρωινού δεν θα μπορέσουν να ξεχαστούν ποτέ. Ο Αρχηγός John Ross είπε την προσευχή και όταν ακούστηκε η σάλπιγγα και οι ρόδες άρχισαν να κυλούν, πολλά από τα παιδιά στάθηκαν στις μύτες των ποδιών τους και κούνησαν τα χέρια τους αποχαιρετώντας τα βουνά τους, όπου ήταν το σπίτι τους, γνωρίζοντας ότι τα άφηναν για πάντα πίσω. Πολλοί από αυτούς τους αβοήθητους ανθρώπους δεν είχαν κουβέρτες και άλλοι είχαν συρθεί ξυπόλυτοι έξω από τα σπίτια τους ..
Το πρωινό της 17ης Νοεμβρίου συναντήσαμε ένα τρομερό χιονόνερο και χιονοθύελλα με θερμοκρασίες ανυπόφορου ψύχους και από εκείνη την ημέρα ώσπου το τέλος του μοιραίου ταξιδιού, την 26η Μαρτίου του 1839, τα μαρτύρια που υπέστησαν οι Τσερόκι ήταν αβάσταχτα. του μοιραίου ταξιδιού, την 26η Μαρτίου του 1839, τα μαρτύρια που υπέστησαν οι Τσερόκι ήταν αβάσταχτα. Το μονοπάτι της εξορίας ήταν το μονοπάτι του θανάτου τους. Έπρεπε να κοιμούνται στις άμαξες και πάνω στο γυμνό έδαφος χωρίς φωτιά. Γνώριζα είκοσι δύο από αυτούς που πέθαναν μέσα σε μια νύχτα λόγω έλλειψης φαρμάκων, κρύου και έκθεσης στο ψύχος.
Ανάμεσα σε αυτούς που απεβίωσαν στη διαδρομή ήταν και η σύζυγος του Αρχηγού John Ross. Αυτή η γυναίκα με την ευγενική καρδιά πέθανε μαρτυρικά όταν έδωσε τη μοναδική της κουβέρτα για να σκεπάσει ένα άρρωστο παιδί. Η ίδια περπατούσε πολύ ελαφρά ντυμένη μέσα στο πυκνό χιονόνερο και την χιονοθύελλα, παθαίνοντας πνευμονία με αποτέλεσμα να πεθάνει τις γαλήνιες ώρες μιας παγερής χειμωνιάτικης νύχτας έχοντας γύρει το κεφάλι της πάνω στην κουβέρτα της σέλας του Υπολοχαγού Gregg.
Ήμουνα επιφυλακή την νύχτα που πέθανε η κα. Ross. Όταν τελείωσε η βάρδια μου τα μεσάνυχτα δεν αποσύρθηκα αλλά έμεινα κοντά στην άμαξα από συμπόνια για τον Αρχηγό Ross και αφού ξημέρωσε, μετά από διαταγή του Λοχαγού McClellan, συμμετείχα σε άγημα για την ταφή των άλλων άτυχων που πέθαναν στην διαδρομή. Το σώμα της θάφτηκε χωρίς φέρετρο σε έναν ρηχό τάφο κοντά στον δρόμο μακριά από τα πατρογονικά της βουνά και η πομπή συνέχισε την θλιβερή της πορεία.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Το μακρύ οδυνηρό ταξίδι προς τα δυτικά τελείωσε την 26η Μαρτίου του 1839 αφήνοντας πίσω του 4.500 σιωπηλούς τάφους από τους πρόποδες των Smoky Mountains ως την περιοχή που είναι γνωστή ως η Ινδιανική επικράτεια στα Δυτικά. Η απληστία της λευκής φυλής ήταν η αιτία για όσα υπέστησαν οι Τσερόκι..
…Το 1828, ένας μικρός Ινδιάνος που ζούσε στον ποταμό Ward πούλησε ένα μικροσκοπικό κομματάκι χρυσό σε ένα λευκό έμπορο και αυτό το κομματάκι σφράγισε την καταδίκη των Τσερόκι. Σε πολύ λίγο χρόνο, η χώρα πλημμύρισε από οπλισμένους λήσταρχους που ισχυρίζονταν ότι ήταν κυβερνητικοί πράκτορες, οι οποίοι παραβίαζαν χωρίς ενδοιασμούς τα δικαιώματα των Ινδιάνων που ήταν οι νόμιμοι κάτοχοι της περιοχής. Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν αμαυρώνουν και ντροπιάζουν τον πολιτισμό. Άνθρωποι δολοφονούνταν εν ψυχρώ. Οι εκτάσεις γης κατάσχονταν. Οι εστίες καίγονταν και οι κάτοικοι εκδιώκονταν από τους λήσταρχους που διψούσαν για χρυσό.
….Άντρες που δούλευαν στα χωράφια συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στα οχυρά. Οι γυναίκες σέρνονταν έξω από τα σπίτια τους από στρατιώτες που μιλούσαν μια ακατανόητη γλώσσα. Τα παιδιά συχνά χωρίζονταν από τους γονείς τους και οδηγούνταν σε οχυρά έχοντας για μόνο σκέπασμα τον ουρανό και τη γη για μαξιλάρι. Επίσης, τους πιο ηλικιωμένους και άρρωστους τους σκουντούσαν με τις ξιφολόγχες για να τους χώσουν γρήγορα μέσα στα ξύλινα οχυρά. Σ’ ένα σπίτι μια φορά ο θάνατος τους είχε επισκεφτεί τη νύχτα και είχε πάρει ένα παιδί με θλιμμένο πρόσωπο που τώρα βρισκόταν ξαπλωμένο πάνω σ’ ένα δέρμα αρκούδας, ενώ κάποιες γυναίκες ετοίμαζαν το μικρό του σώμα για ταφή. Όλοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν έξω εγκαταλείποντας το παιδί στην καλύβα. Δεν γνωρίζω ποιος έθαψε το σώμα.
Σ’ ένα άλλο σπιτικό ήταν μια ασθενική μητέρα, που ήταν πιθανότατα χήρα με τρία μικρά παιδιά που το ένα ήταν ακόμα βρέφος. Όταν την διέταξαν να φύγει, η μητέρα μάζεψε τριγύρω τα παιδιά της, ψιθύρισε μια ταπεινή προσευχή στην μητρική της γλώσσα, χάιδεψε το κεφάλι του γέρικου σκύλου της οικογένειας αποχαιρετώντας το πιστό ζώο. Με το μωρό δεμένο στην πλάτη της και σφίγγοντας ένα παιδί σε κάθε της χέρι πήρε το δρόμο της εξορίας της. Όμως η δοκιμασία ήταν πολύ μεγάλη γι’ αυτή την ασθενική μητέρα. Ένα καρδιακό επεισόδιο την ανακούφισε από τα βασανιστήρια της. Έγειρε και πέθανε με το μωρό της στην πλάτη της και με τα άλλα της δυο παιδιά γαντζωμένα στα χέρια της.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον ξεριζωμό ήταν τιμή μου να συναντηθώ με μια μεγάλη συντροφιά από Τσερόκι που τελούσαν υπό την υπηρεσία του αμερικανικού ομοσπονδιακού στρατού και υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Thomas, οι οποίοι είχαν στρατοπεδεύσει στο Zollicoffer. Πήγα να τους δω. Οι περισσότεροι ήταν μικρά αγόρια την εποχή του ξεριζωμού, αλλά αμέσως με αναγνώρισαν ως τον «στρατιώτη που ήταν καλός με μας»… Από αυτούς έμαθα ότι ο Αρχηγός John Ross ήταν ακόμα επικεφαλής της φυλής το 1863. Άραγε ζει ακόμα; Ήταν ένας άντρας με ευγενική καρδιά και υπέφερε πολλά για την φυλή του…και η χριστιανή γυναίκα του θυσίασε τη ζωή της για ένα μικρό κορίτσι που είχε πνευμονία. Οι Αγγλοσάξονες θα πρέπει να χτίσουν μια μνημειακή στήλη εις μνήμη της ευγενικής της πράξη αυτοθυσίας να δώσει την μοναδική της κουβέρτα για να ανακουφίσει ένα άρρωστο παιδί. Κατά τύχη το παιδί ανάρρωσε, όμως η κα. Ross αναπαύεται σε έναν ανώνυμο τάφο πολύ μακριά από τα πατρογονικά της εδάφη στο Smoky Mountain.
Με κάθε ειλικρίνεια μπορώ να πω ότι έκανα ότι μπορούσα γι’ αυτούς τους ανθρώπους όταν χρειάστηκαν ένα φίλο. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον ξεριζωμό ζούσα στην μνήμη τους ως «ο στρατιώτης που ήταν καλός μαζί μας». Όμως, ο φόνος παραμένει φόνος είτε γίνεται από κακοποιούς που σέρνονται στο σκοτάδι είτε από ένστολους που παρελαύνουν στο άκουσμα πολεμικών εμβατηρίων. Ο φόνος είναι φόνος και κάποιος θα πρέπει να λογοδοτήσει, κάποιος θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις για το ποτάμι του αίματος που κύλησε στις εκτάσεις των Ινδιάνων στο καλοκαίρι του 1838. Κάποιος θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις για τους τέσσερις χιλιάδες σιωπηλούς τάφους που σημαδεύουν το μονοπάτι που διάβηκαν οι Τσερόκι που οδηγήθηκαν στην εξορία τους. Μακάρι να μπορούσα να τα σβήσω όλα, όμως η εικόνα των εξακοσίων σαράντα πέντε αμαξών να τρίζουν πάνω στην παγωμένη γη στενάζοντας από το ανθρώπινο φορτίο τους και τα δεινά του θα μένει να στοιχειώνει την μνήμη μου…
Ας είναι ο Ιστορικός του μέλλοντος αυτός που θα διηγηθεί τη θλιβερή ιστορία με τους στεναγμούς, τα δάκρυα και τα βογκητά του θανάτου. Ας είναι ο Μεγάλος Κριτής όλης της γης τελικά αυτός που θα ζυγίσει τις πράξεις μας και θα ανταμείψει τα έργα μας.
Παιδιά μου – έτσι τελειώνει η ιστορία των γενεθλίων μου που σας είχα υποσχεθεί. Αυτήν την 11η Δεκεμβρίου του 1890…
Elagaia program (drama and music), The artemision, June 23-24, 2008,
A Walking Song:
From the Journey of Mothers:
Download pdf
In 1838, the Cherokee people were removed from their ancestral home to journey some 1500 miles to Indian territory in the West. Between 4,000 – 4,500 unmarked Cherokee graves mark the route of “The Trail of Tears,” or the trail where they cried. One of these unmarked graves belongs to a woman named Quatie, the wife of the Cherokee chief. According to an eyewitness account of a private soldier, this woman gave away her only blanket to a sick child during a blizzard on November 17, 1838, and died from exposure before dawn. Lieutenant John G. Burnett calls on the Anglo-Saxon race to build “a towering monument” to honor of her act of compassion.
In the absence of a “towering monument,” an act of remembrance is due. “A Walking Song” was inspired by a dream and by the discovery of the unmarked gravesite of my Cherokee great-grandmother, Margret. Influences include the Holy Ghost Dance of the Native American people. In the mid to late 1800s, the Holy Ghost Dance Religion swept across the United States and Native peoples from many tribes became adherents to this pacifist religion that promised the hope of resurrection from the dead and a return to the ways of the Indians before the Europeans came. In what was a period of great mourning for a way life that was disappearing, the Indians danced to effect a spiritual transformation. They danced rather than fight. They danced even as they starved. They danced in the snow.
“A Walking Song” has evolved as a response to the current tribal conflicts in many parts of world. Although the “Trail of Tears” was that journey taken by Cherokees among others who were driven from their homes and relocated, the trail of tears continues for others. With this performance, we remember what has been forgotten and honor the sacrifices of those whose journey to a place of dignity continues. “A Walking Song” is a lament for our millennium as well as a praise song for peace.
“A Walking Song” is dedicated to my Cherokee great-grandmother, Margret. I also dedicate our first performance here tonight to the memory of Dimitri Tzotzos, brother of Thanos, because it was his his admiration for Native American culture that has indirectly led to our being here in the Artemision Mountains of Greece. In turn, we bring a lifelong respect for Greek culture to this house we call ElaGaia. “Ela” is the Cherokee word for Earth whereas “Gaia or Ge” is Greek for Mother Earth. May this house honor Dimitri’s memory by becoming a place where different cultures meet and a song is sung.
The Arete Fund
Recognizing excellence of effort through educational scholarships
And extending global good will through artistic and humanitarian programs
It is the mission of The Arete Fund to encourage greater cultural understanding through education, and by means of artistic and humanitarian projects that foster mutual respect between peoples. Arete makes annual contributions to colleges or trade schools on behalf of needy and deserving individuals who exemplify arete – an ancient Greek word for excellence and virtue; and in turn, seeks to promote Arete and rekindle its ancient meaning for the modern day as a means of promoting peace and communicating good will, hope, and fellowship.
SCHOLARSHIPS AND TUITION ASSISTANCE:
M-A Arete Award: Since 1997, The Arete Fund has made annual contributions on behalf of graduating seniors at M-A High School in Menlo Park, California.
Hopi Arete Award: For the past six years, Arete has made similar contributions at Hopi High School on the Hopi reservation in Polacca, Arizona.
The Ayla Award: Other awards have included tuition assistance for a young Muslim girl seeking a higher education in Selcuk, Turkey. Arete currently provides financial assistance for 14 needy students at The School for the Deaf in Quetzaltenango, Guatamala.
THE CIRCLE OF CHILDREN: In an effort to address the educational needs, (and if necessary, the more basic needs), of children orphaned or otherwise affected by war or terrorism, Arete created “The Circle of Children,” in 2004. (Initially, several mothers donated $100 apiece.)
2008: The Tibetan Water Project: This project will provide running water to 82 households in Gongmoro Village in Amdo, Tibet. Currently, villagers have to complete a 20-30 minute round trip to local springs in order to gain access to clean drinking water. This project will not only bring running water to each household, but it will also provide much needed employment opportunities for the local Tibetan population.
Our presentation is dedicated to the families who have lost children to war and the religious intolerance of our own time.
In memory of Muhammed Al Durrah, a Palestinian boy who died on October 2, in 2000, at the beginning of the current intifada. In remembrance of Sara, Mahmoud and Yehiva…..
With respect to Naama Didovsky, a six-year-old Jewish girl whose mother was killed in a drive by shooting the following year, and to Kevin Villa, the American boy whose mother died in the collapse of the World Trade Center on September 11, 2001.
To Saama, who lives in a homeless shelter in Baghdad, and to Esther….
May these few names stand for thousands more whose names we do not know, but whose lives were, and are proof that “we are one family.”
From the Journey of Mothers:
Download pdf
In 1838, the Cherokee people were removed from their ancestral home to journey some 1500 miles to Indian territory in the West. Between 4,000 – 4,500 unmarked Cherokee graves mark the route of “The Trail of Tears,” or the trail where they cried. One of these unmarked graves belongs to a woman named Quatie, the wife of the Cherokee chief. According to an eyewitness account of a private soldier, this woman gave away her only blanket to a sick child during a blizzard on November 17, 1838, and died from exposure before dawn. Lieutenant John G. Burnett calls on the Anglo-Saxon race to build “a towering monument” to honor of her act of compassion.
In the absence of a “towering monument,” an act of remembrance is due. “A Walking Song” was inspired by a dream and by the discovery of the unmarked gravesite of my Cherokee great-grandmother, Margret. Influences include the Holy Ghost Dance of the Native American people. In the mid to late 1800s, the Holy Ghost Dance Religion swept across the United States and Native peoples from many tribes became adherents to this pacifist religion that promised the hope of resurrection from the dead and a return to the ways of the Indians before the Europeans came. In what was a period of great mourning for a way life that was disappearing, the Indians danced to effect a spiritual transformation. They danced rather than fight. They danced even as they starved. They danced in the snow.
“A Walking Song” has evolved as a response to the current tribal conflicts in many parts of world. Although the “Trail of Tears” was that journey taken by Cherokees among others who were driven from their homes and relocated, the trail of tears continues for others. With this performance, we remember what has been forgotten and honor the sacrifices of those whose journey to a place of dignity continues. “A Walking Song” is a lament for our millennium as well as a praise song for peace.
“A Walking Song” is dedicated to my Cherokee great-grandmother, Margret. I also dedicate our first performance here tonight to the memory of Dimitri Tzotzos, brother of Thanos, because it was his his admiration for Native American culture that has indirectly led to our being here in the Artemision Mountains of Greece. In turn, we bring a lifelong respect for Greek culture to this house we call ElaGaia. “Ela” is the Cherokee word for Earth whereas “Gaia or Ge” is Greek for Mother Earth. May this house honor Dimitri’s memory by becoming a place where different cultures meet and a song is sung.
ELAGAIA
JUNE 23, 2008
8PM
Welcome
Steven de Laet
Victory Song of Hypsipyle by Dianne
Marie
“The Blind Arab:”
From Music of the Silk Road by Yoyo Ma
Choentso’s Song for Tibet
Marie
“Dance for Tibet”
INTERMISSION
Yuriko with Dianne
Kyogen Dance: “Dance of the Quail”
Marie
“Kemal”
Dianne with Yuriko
A Walking Song
The Mission
The Ark: A Praise Song for the Earth by D. de Laet
(Dedicated to my friends and teachers, Marie and Nanos Valaoritis)
JUNE 23, 2008
8PM
Welcome
Steven de Laet
Victory Song of Hypsipyle by Dianne
Marie
“The Blind Arab:”
From Music of the Silk Road by Yoyo Ma
Choentso’s Song for Tibet
Marie
“Dance for Tibet”
INTERMISSION
Yuriko with Dianne
Kyogen Dance: “Dance of the Quail”
Marie
“Kemal”
Dianne with Yuriko
A Walking Song
The Mission
The Ark: A Praise Song for the Earth by D. de Laet
(Dedicated to my friends and teachers, Marie and Nanos Valaoritis)
The Arete Fund
Recognizing excellence of effort through educational scholarships
And extending global good will through artistic and humanitarian programs
It is the mission of The Arete Fund to encourage greater cultural understanding through education, and by means of artistic and humanitarian projects that foster mutual respect between peoples. Arete makes annual contributions to colleges or trade schools on behalf of needy and deserving individuals who exemplify arete – an ancient Greek word for excellence and virtue; and in turn, seeks to promote Arete and rekindle its ancient meaning for the modern day as a means of promoting peace and communicating good will, hope, and fellowship.
SCHOLARSHIPS AND TUITION ASSISTANCE:
M-A Arete Award: Since 1997, The Arete Fund has made annual contributions on behalf of graduating seniors at M-A High School in Menlo Park, California.
Hopi Arete Award: For the past six years, Arete has made similar contributions at Hopi High School on the Hopi reservation in Polacca, Arizona.
The Ayla Award: Other awards have included tuition assistance for a young Muslim girl seeking a higher education in Selcuk, Turkey. Arete currently provides financial assistance for 14 needy students at The School for the Deaf in Quetzaltenango, Guatamala.
THE CIRCLE OF CHILDREN: In an effort to address the educational needs, (and if necessary, the more basic needs), of children orphaned or otherwise affected by war or terrorism, Arete created “The Circle of Children,” in 2004. (Initially, several mothers donated $100 apiece.)
- A contribution of books and soccer balls was made to the children in Darfur, Sudan.
- Heat sheets were provided to earthquake victims in Pakistan,
- For pregnant mothers suffering from severe malnutrition, support for an educational program at THE HOLY FAMILY HOSPITAL in Bethlehem.
2008: The Tibetan Water Project: This project will provide running water to 82 households in Gongmoro Village in Amdo, Tibet. Currently, villagers have to complete a 20-30 minute round trip to local springs in order to gain access to clean drinking water. This project will not only bring running water to each household, but it will also provide much needed employment opportunities for the local Tibetan population.
- Peninsula Poet & Author Series: Arete hosts a reading every second month at Gallery 2611 in Redwood City, California, in addition to a monthly storytelling for children called “The Hero Hour.”
- Project Al Rahma: On behalf of children orphaned by Iraq’s sectarian violence, it is our goal to make a substantial contribution to the Al Rahma homeless shelter in Baghdad, Iraq. To this end, Arete will host its first benefit concert in the Artemesion Mountains of Greece on June 23-24.
- ElaGaia 2008: In 2004, Arete’s founder performed “A Praise Song for Peace” in the ancient stadium of Nemea in Nemea, Greece. In 2008, performers will gather for a presentation of music, poetry, and drama that directly benefits “The Circle of Children,” and our stated goal of providing some assistance to Iraqi children made homeless, or otherwise caught in the throes of the current conflict in Iraq. The ancient Nemean and Olympic Games once included contests in music and poetry. With this presentation, it is our intention to give emphasis to the cultural aspects of what was once an ancient peace festival. We deeply appreciate these artists for donating their time and talents to help recreate the spirit of Arete in the aftermath of the 4th Nemead, held this June 21-22 in Nemea, Greece.
ELAGAIA
June 24
On June 24, we join in a music circle.
Please come for an evening of music that features “The Sirens of San Franciso” with Stevie Coyle, Marian Hubler, and Bruce Victor of the Acoustic Vortex Collective from Larkspur, California, pianist Yannis Iordanoglou, and other friends.
We meet on the “aloni” or old threshing floor
to rekindle the art of praise song.
June 24
On June 24, we join in a music circle.
Please come for an evening of music that features “The Sirens of San Franciso” with Stevie Coyle, Marian Hubler, and Bruce Victor of the Acoustic Vortex Collective from Larkspur, California, pianist Yannis Iordanoglou, and other friends.
We meet on the “aloni” or old threshing floor
to rekindle the art of praise song.
8PM
To The Iordanoglou Family
Thanos Tzotzos
Petros, Sophia and family
Effie and Stephen Miller
Georgia and our new neighbors in the Artemesion
Yannis and Arion - the masterful stonemasons!
Marie Soderland
Yuriko Doi and the Theatre of Yugen of San Francisco, California
Marian Hubler, Bruce Victor, and Stevie Coyle
With respect and thanks
To The Iordanoglou Family
Thanos Tzotzos
Petros, Sophia and family
Effie and Stephen Miller
Georgia and our new neighbors in the Artemesion
Yannis and Arion - the masterful stonemasons!
Marie Soderland
Yuriko Doi and the Theatre of Yugen of San Francisco, California
Marian Hubler, Bruce Victor, and Stevie Coyle
With respect and thanks
Our presentation is dedicated to the families who have lost children to war and the religious intolerance of our own time.
In memory of Muhammed Al Durrah, a Palestinian boy who died on October 2, in 2000, at the beginning of the current intifada. In remembrance of Sara, Mahmoud and Yehiva…..
With respect to Naama Didovsky, a six-year-old Jewish girl whose mother was killed in a drive by shooting the following year, and to Kevin Villa, the American boy whose mother died in the collapse of the World Trade Center on September 11, 2001.
To Saama, who lives in a homeless shelter in Baghdad, and to Esther….
May these few names stand for thousands more whose names we do not know, but whose lives were, and are proof that “we are one family.”
EIRENE
PEACE
SHAALOM
ABSAALAM
PEACE
SHAALOM
ABSAALAM
The Trail of Tears, A Walking Song
To our friends: The following is a story about “The Trail of Tears.” Lieutenant John G. Burnett’s assisted in the Removal of Cherokee Indians from their native home in 1838. In 1890, he tells a story to his children and grandchildren. We would like to share this story with you – in Greek – so that our praise song for Mrs. Ross as a hero of compassion makes better sense to you. The so-called “Trail of Tears” continues to this day in many parts of the world, in the Middle East, in Tibet, in Africa, and elsewhere. We share with you this story from America’s history in the hope that other heroes of compassion and tolerance may come forward to help us proceed on the long journey to peace and human dignity.
Mitakuye oyasin—we are all related. From White Buffalo Woman of the Sioux Nation.
PART I.
This is my birthday December the 11th 1890, I am eighty years old today. I was born at Kings Iron Works in Sullivan County, Tennessee, December the 11th, 1810. I grew into manhood fishing in Beaver Creek and roaming through the forest hunting the deer the wild Boar and the timber Wolf - often spending weeks at a time in the solitary wilderness with no companions but my rifle, hunting knife, and a small hatchet that I carried in my belt in all of my wilderness wanderings.
…The removal of the Cherokee Indians from their life long homes in the year of 1838 found me a young man in the prime of life and a Private soldier in the American army. Being acquainted with many of the Indians and able to fluently speak their language, I was sent as interpreter into the Smoky Mountain Country in May, 1838, and witnessed the execution of the most brutal order in the History of American Warfare. I saw the helpless Cherokees arrested and dragged from their homes, and driven at the bayonet point into the stockades. And in the chill of a drizzling rain on an October morning I saw them loaded like cattle or sheep into six hundred and forty-five wagons and started toward the west.
One can never forget the sadness and solemnity of that morning. Chief John Ross led in prayer and when the bugle sounded and the wagons started rolling many of the children rose to their feet and waved their little hands good-by to their mountain homes, knowing they were leaving them forever. Many of these helpless people did not have blankets and many of them had been driven from home barefooted.
On the morning of November the 17th we encountered a terrific sleet and snowstorm with freezing temperatures and from that day until we reached the end of the fateful journey on March the 26th, 1839, the sufferings of the Cherokees were awful. The trail of the exiles was a trail of death. They had to sleep in the wagons and on the ground without fire. And I have known as many as twenty-two of them to die in one night of pneumonia due to ill treatment, cold, and exposure.
Among this number was the Christian wife of Chief John Ross. This noble hearted woman died a martyr to childhood, giving her only blanket for the protection of a sick child. She rode thinly clad through a blinding sleet and snowstorm, developed pneumonia and died in the still hours of a bleak winter night, with her head resting on Lieutenant Gregg’s saddle blanket.
I was on guard duty the night Mrs. Ross died. When relieved at midnight I did not retire, but remained around the wagon out of sympathy for Chief Ross, and at daylight was detailed by Captain McClellan to assist in the burial of the other unfortunates who died on the way. Her uncoffined body was buried in a shallow grave by the roadside far from her native mountain home, and the sorrowing Cavalcade moved on.
PART II.
The long painful journey to the west ended March 26th, 1839, with 4,500 silent graves reaching from the foothills of the Smoky Mountains to what is known as Indian territory in the West. And covetousness on the part of the white race was the cause of all that the Cherokees had to suffer.
…In the year of 1828, a little Indian boy living on Ward creek had sold a Gold nugget to a white trader, and that nugget sealed the doom of the Cherokees. In a short time, the country was over run with armed brigands claiming to be Government Agents, who paid no attention to the right of the Indians who were the legal possessors of the country. Crimes were committed that were a disgrace to civilization. Men were shot in cold blood. Lands were confiscated. Homes were burned and the inhabitants driven out by the Gold hungry brigands.
…Men working in the fields were arrested and driven into the stockades. Women were dragged from their homes by soldiers who spoke a language they did not understand. Children were often separated from their parents and driven into the stockades with the sky for a blanket and the earth for a pillow. And often the old and infirm were prodded with bayonets to hasten them to the stockades. In one home death had come during the night, a little sad faced child had died and was lying on a bear skin couch and some women were preparing the little body for burial. All were arrested and driven out leaving the child in the cabin. I don’t know who buried the body.
In another home was a frail Mother, apparently a widow and three small children, one just a baby. When told that she must go, the Mother gathered the children at her feet, prayed a humble prayer in her native tongue, patted the old family dog on the head and told the faithful creature good-by. With a baby strapped on her back and leading a child with each hand she started on her exile. But the task was too great for that frail Mother. A stroke of heart failure relieved her sufferings. She sunk and died with her baby on her back, and her other two children clinging to her hands.
Twenty-five years after the removal it was my privilege to meet a large company of the Cherokees in uniform of the Confederate Army under Command of Colonel Thomas, they were encamped at Zollicoffer. I went to see them. Most of them were just boys at the time of the removal but they instantly recognized me as “the soldier that was good to us.” …From them I learned that Chief John Ross was still ruler of the nation in 1863. And I wonder if he is still living? He was a noble hearted fellow and suffered a lot for his race…And his Christian wife sacrificed her life for a little girl who had pneumonia. The Anglo Saxon race should build a towering monument to perpetuate her noble act in giving her only blanket for comfort of a sick child. Incidentally the child did recover, but Mrs. Ross is sleeping in an unmarked grave far from her native Smoky Mountain Home.
I can truthfully say that I did my best for them when they certainly did need a friend. Twenty-five years after the removal I still lived in their Memory as “the soldier who was good to us.” However murder is murder whether committed by the villain skulking in the dark or by uniformed men stepping to the strains of martial music. Murder is murder and somebody must answer, somebody must explain the streams of blood that flowed in the Indian country in the summer of 1838. Somebody must explain the four thousand silent graves that mark the trail of the Cherokees to their exile. I wish I could forget it all, but the picture of six-hundred and forty-five wagons lumbering over the frozen ground with their Cargo of suffering humanity still lingers in my memory….
Let the Historian of a future day tell the sad story with its sighs, its tears and dying groans. Let the great Judge of all the earth weigh our actions and reward us according to our work.
Children—Thus ends my promised birthday story. This December the 11th, 1890….
Links
The trail of tears in wikipedia
Mitakuye oyasin—we are all related. From White Buffalo Woman of the Sioux Nation.
PART I.
This is my birthday December the 11th 1890, I am eighty years old today. I was born at Kings Iron Works in Sullivan County, Tennessee, December the 11th, 1810. I grew into manhood fishing in Beaver Creek and roaming through the forest hunting the deer the wild Boar and the timber Wolf - often spending weeks at a time in the solitary wilderness with no companions but my rifle, hunting knife, and a small hatchet that I carried in my belt in all of my wilderness wanderings.
…The removal of the Cherokee Indians from their life long homes in the year of 1838 found me a young man in the prime of life and a Private soldier in the American army. Being acquainted with many of the Indians and able to fluently speak their language, I was sent as interpreter into the Smoky Mountain Country in May, 1838, and witnessed the execution of the most brutal order in the History of American Warfare. I saw the helpless Cherokees arrested and dragged from their homes, and driven at the bayonet point into the stockades. And in the chill of a drizzling rain on an October morning I saw them loaded like cattle or sheep into six hundred and forty-five wagons and started toward the west.
One can never forget the sadness and solemnity of that morning. Chief John Ross led in prayer and when the bugle sounded and the wagons started rolling many of the children rose to their feet and waved their little hands good-by to their mountain homes, knowing they were leaving them forever. Many of these helpless people did not have blankets and many of them had been driven from home barefooted.
On the morning of November the 17th we encountered a terrific sleet and snowstorm with freezing temperatures and from that day until we reached the end of the fateful journey on March the 26th, 1839, the sufferings of the Cherokees were awful. The trail of the exiles was a trail of death. They had to sleep in the wagons and on the ground without fire. And I have known as many as twenty-two of them to die in one night of pneumonia due to ill treatment, cold, and exposure.
Among this number was the Christian wife of Chief John Ross. This noble hearted woman died a martyr to childhood, giving her only blanket for the protection of a sick child. She rode thinly clad through a blinding sleet and snowstorm, developed pneumonia and died in the still hours of a bleak winter night, with her head resting on Lieutenant Gregg’s saddle blanket.
I was on guard duty the night Mrs. Ross died. When relieved at midnight I did not retire, but remained around the wagon out of sympathy for Chief Ross, and at daylight was detailed by Captain McClellan to assist in the burial of the other unfortunates who died on the way. Her uncoffined body was buried in a shallow grave by the roadside far from her native mountain home, and the sorrowing Cavalcade moved on.
PART II.
The long painful journey to the west ended March 26th, 1839, with 4,500 silent graves reaching from the foothills of the Smoky Mountains to what is known as Indian territory in the West. And covetousness on the part of the white race was the cause of all that the Cherokees had to suffer.
…In the year of 1828, a little Indian boy living on Ward creek had sold a Gold nugget to a white trader, and that nugget sealed the doom of the Cherokees. In a short time, the country was over run with armed brigands claiming to be Government Agents, who paid no attention to the right of the Indians who were the legal possessors of the country. Crimes were committed that were a disgrace to civilization. Men were shot in cold blood. Lands were confiscated. Homes were burned and the inhabitants driven out by the Gold hungry brigands.
…Men working in the fields were arrested and driven into the stockades. Women were dragged from their homes by soldiers who spoke a language they did not understand. Children were often separated from their parents and driven into the stockades with the sky for a blanket and the earth for a pillow. And often the old and infirm were prodded with bayonets to hasten them to the stockades. In one home death had come during the night, a little sad faced child had died and was lying on a bear skin couch and some women were preparing the little body for burial. All were arrested and driven out leaving the child in the cabin. I don’t know who buried the body.
In another home was a frail Mother, apparently a widow and three small children, one just a baby. When told that she must go, the Mother gathered the children at her feet, prayed a humble prayer in her native tongue, patted the old family dog on the head and told the faithful creature good-by. With a baby strapped on her back and leading a child with each hand she started on her exile. But the task was too great for that frail Mother. A stroke of heart failure relieved her sufferings. She sunk and died with her baby on her back, and her other two children clinging to her hands.
Twenty-five years after the removal it was my privilege to meet a large company of the Cherokees in uniform of the Confederate Army under Command of Colonel Thomas, they were encamped at Zollicoffer. I went to see them. Most of them were just boys at the time of the removal but they instantly recognized me as “the soldier that was good to us.” …From them I learned that Chief John Ross was still ruler of the nation in 1863. And I wonder if he is still living? He was a noble hearted fellow and suffered a lot for his race…And his Christian wife sacrificed her life for a little girl who had pneumonia. The Anglo Saxon race should build a towering monument to perpetuate her noble act in giving her only blanket for comfort of a sick child. Incidentally the child did recover, but Mrs. Ross is sleeping in an unmarked grave far from her native Smoky Mountain Home.
I can truthfully say that I did my best for them when they certainly did need a friend. Twenty-five years after the removal I still lived in their Memory as “the soldier who was good to us.” However murder is murder whether committed by the villain skulking in the dark or by uniformed men stepping to the strains of martial music. Murder is murder and somebody must answer, somebody must explain the streams of blood that flowed in the Indian country in the summer of 1838. Somebody must explain the four thousand silent graves that mark the trail of the Cherokees to their exile. I wish I could forget it all, but the picture of six-hundred and forty-five wagons lumbering over the frozen ground with their Cargo of suffering humanity still lingers in my memory….
Let the Historian of a future day tell the sad story with its sighs, its tears and dying groans. Let the great Judge of all the earth weigh our actions and reward us according to our work.
Children—Thus ends my promised birthday story. This December the 11th, 1890….
Links
The trail of tears in wikipedia
Subscribe to:
Comments (Atom)